تفاوت بین الماس آزمایشگاهی و الماس طبیعی

الماس آزمایشگاهی و الماس طبیعی از نظر شیمیایی، فیزیکی و نوری یکسان هستند: هر دو از کربن خالص متبلور شده، دارای سختی Mohs 10 و درخشندگی یکسانی هستند. تنها تفاوت در منشا آنهاست.

الماس طبیعی برای میلیاردها سال تحت فشار و دمای بالا در اعماق زمین تشکیل شده است. از سوی دیگر، الماس های آزمایشگاهی با استفاده از روش های CVD یا HPHT که شرایط مشابه را تقلید می کنند، در آزمایشگاه در چند هفته رشد می کنند.

بارزترین تفاوت قیمت است. الماس های آزمایشگاهی به طور کلی بسیار مقرون به صرفه تر از سنگ های طبیعی با همان کیفیت 4C هستند. این امکان خرید سنگ بزرگتر یا با کیفیت بالاتر را با همان بودجه فراهم می کند.

دلیل این امر منطق عرضه و تولید است: در حالی که سنگ های آزمایشگاهی را می توان بر اساس تقاضا تولید کرد، اما عرضه سنگ های طبیعی محدود و هزینه های معدن بالاست.

به دلیل نادر بودن الماس های طبیعی، ارزش نگهداری و پتانسیل فروش مجدد بهتری دارند. با کاهش هزینه تولید، ارزش فروش مجدد الماس های آزمایشگاهی کاهش می یابد. به همین دلیل است که سنگ آزمایشگاهی به دلیل ارزش جواهراتی که دارد ترجیح داده می شود.

هر دو نوع سنگ توسط آزمایشگاه هایی مانند GIA یا IGI تایید شده اند. گواهی به وضوح نشان می دهد که آیا سنگ "رشد آزمایشگاهی" است یا خیر. از نظر اخلاقی، سنگ‌های آزمایشگاهی با وعده «بدون درگیری» و تأثیر زیست محیطی کم به بازار عرضه می‌شوند. سنگ های طبیعی مکانیسم های ردیابی مانند فرآیند کیمبرلی نیز دارند.

آنها را نمی توان با چشم غیر مسلح تشخیص داد. آزمایشگاهی یا طبیعی بودن آن تنها توسط دستگاه های گوهرشناسی و گواهینامه تعیین می شود. هنگامی که به عنوان جواهرات استفاده می شود، هر دو یکسان به نظر می رسند و دوام یکسانی دارند.